براي اولين بار در سال 1687 ميلادي فردي به نام كامفر در لارستان فارس آنغوزه را شناسايي كرده و اقدام به بهره برداري به روش تيغ زدن سنتي (برش عرضي) نمود. صمغ استخراج شده از ريشه آنغوزه توسط روميها مصرف مي شده و امروزه بطور وسيع در هند بعنوان ادويه و سس غذا مصرف ميشود.
     آنغوزه گياهي چند ساله و علفي بوده و بومي استپهای ايران و قسمتهايي از افغانستان مي باشد. صمغ اين گياه که با انجام عمل تيغ زني راس ريشه استحصال ميشود حاوی اسانس بوده و مهمترین تركيبات این اسانس را ميرسن، آلفا و بتا پينن تشکیل می دهد.
      در صنایع دارویی از صمغ اين گياه بعنوان ضد تشنج ،قاعده آور و ضد كرم استفاده می شود. همچنین براي معالجه بيماريهاي با منشاء عصبي ، دستگاه تنفسي ، اسپاسم حجره ، آسم ، دستگاه هضم و در رفع يبوست افراد مسن كاربرد دارد.
     در صنایع غذايي از اسانس صمغ آنغوزه جهت تهيه انواع سس استفاده می شود.
     در صنایع دام و طیور، از صمغ این گیاه داروهایی برای دور کردن برخی حشرات بیماری زا تهیه می شود.